جاده هنوز خیس است

و من همچنان می روم

به خیال رد پای اشکهایت...

زمین سردش بود، زیرا ایمانش را از دست داده بود ؛ نه دانه ای از دلش سر در می آورد و نه پرنده ای روی شانه هایش آواز می خواند.

 قلبش از ناامیدی یخ زده بود و دستهایش در انجماد تردید مانده بود.

خدا به زمین گفت:

عزیزم ایمان بیاور تا دوباره گرم شوی. اما زمین شک کرده بود، به آفتاب شک کرده بود،

به درخت شک کرده بود، به پرنده شک کرده بود. 

خدا گفت: به یاد می آوری ایمان سال پیشت چگونه به پختگی رسید؟ تو داغ پر شور بودی و تابستان شد،

و شور و شوقت به بار نشست و کم کم از آن شوق و بلوغ به معرفت رسیدی، نام آن معرفت را پاییز گذاشتیم.

اما... 

من به تو گفتم که از پس هر معرفتی، معرفت دیگری است، و پرسیدمت که آیا می خواهی تا ابد به این معرفت بسنده کنی؟

تو اما بی قرار معرفتی دیگر بودی. و آنگاه به یادت آوردم که هر معرفت دیگر در پی هزار رنج دیگر است.

و تو برای معرفتی نو به ایمانی نو محتاجی. اما میان معرفت نو و ایمان نو ، فاصله ای تلخ و سرد است

که نامش زمستان است.فاصله ای که در آن باید خلوت و تامل و تدبیر را به تجربه بنشینی، صبوری و

سکوت و سنگینی را. و تو پذیرفتی.

اما حال وقت آن است که از زمستان خود به در آیی و دوباره ایمان بیاوری و آنچه را از زمستان آموختی، در ایمان تازه ات به کار بری.

 زیرا که ماندن در این سکوت و سنگینی رسم ایمان نیست، ایمان شکفتگی و شور

و شادمانی است. ایمان زندگی است ،پس ایمان بیاور، ای زمین عزیز !

و زمین ایمان آورد و جهان گرم شد.

 زمین ایمان آورد و جهان سبز شد. زمین ایمان آورد و جهان به شور و شکفتگی و شادمانی رسید.

نام ایمان تازه زمین...

 بهار بود!!!!

برای کنار هم گذاشتن واژه ها٬

دست قلمم بیش از آنچه فکر کنی خالی است…

و بیش از آنچه فکر کنی احساس می کنم به نوشتن مجبورم !

شاید این هم خاصیت ِ داشتن این صفحه ی مجازی است ؛

میان جاده که می آمدم ، سرم پر از فکر بود

فکرهایی از آن دست که به هر نیمه ای که می رسیدم

احساس می کردم بیش از این رخصت پیش رفتن ندارم

چیزهایی مثل ِِ

آینده

رفتن

ماندن

حالا اما اندیشه ای نیست برای به واژه آوردن..

حواسمون باشه

دل آدما  شیشه نیست که روش "ها " کنیم،

 بعد با انگشت قلب بکشیم و   وایسیم آب شدنش رو تماشا کنیم و ....

کیف کنیم 

رو شیشه ی نازک دل آدما اگه قلبی کشیدی....

باید مردونه پاش وایسی !!

یک نفر می پرسد  ... چرا شیشه شکست ؟

مادر  می گوید ... شاید این رفع بلاست ...

یک نفر زمزمه کرد ... باد سرد   وحشی مثل یک کودک شیطان آمد ...

شیشه ی  پنجره    را   زود  شکست ...

کاش امشب که   دلم مثل آن شیشه ی مغرور شکست     عابری خنده کنان می آمد ...

تکه ای از آن ر ا   بر میداشت   مرهمی   بر دل تنگم می شد ...!

اما امشب   دیدم ...

هیچ کس   هیچ نگفت .... قصه ام را   نشنید ...

از خودم می پرسم آیا   ارزش قلب من از   شیشه ی پنجره  هم کمتر   است ؟

دل من سخت شکست اما   هیچ کس هیچ نگفت  ، نپرسید..... چرا ؟؟؟

درد، مرا انتخاب کرد

من ، تورا

تو ، رفتن را !

 آسوده برو !دلواپس نباش ....

من و درد و یادت تا ابد با هم هستیم !

 غصه نخور ! کنار آمده ام با نبودنت ....

 خیلی که دلم بگیرد ، گریه میکنم ..!

حلالم کن دم رفتن کمی بعد از پشیمونی ..

توآوار نگاهی که تو هم باما نمی مونی

 مسیر موندن ورفتن یکی بودوجداشدباز

 توپایان منو دیدی جدایی سخته ازآغاز

حلام کن غریبونه توی این دل پر خونه

 حلالم کن غریبی که برات دل کندن آسونه

 حلالم کن به زخم های که لب واکرده می خنده

 حلالم کن به عشقی که به چشم های تو پابنده ....!

"دانیکه چرا چوب شود قسمت آتش..                                

                    بی حرمتیش بر لب و دندان حسین است!

دانیکه چرا آب فرات است گل آلود ..                                

                     شرمنگی اش از لب عطشان حسین است!

دانیکه چرا خانه ی حق کرده سیه پوش .....                          

                                     زیرا که خداوند عزادار حسین است !              

"السلام علیک یا ثارالله"

"دوستان عزیز نظرات یادتون نره "

 با تشکر